Diktator (III)

Enschede, 30 december 2012. Het is altijd weer verbazingwekkend te bemerken hoe mensen die zeggen vredelievend te zijn, ‘links’, of zelfs pacifist en tegen de doodstraf, ook in het nu lopende Syrische geval, “achter een Syrische oppositie te staan”. Het oprollen van Syrie door de ‘verenigde Syrische oppositie’ doet me denken aan dezelfde soort methodes – van verschroeide aarde – en medialeugens als in 1947/1948 werden toegepast door de bendes van Ben Goerion, die de Palestijnse bevolking in het ‘mandaatgebied Palestina’ terroriseerden, honderduizenden Palestijnen op de vlucht joegen en meer dan 300 Palestijnse dorpen (en enkele steden) volkomen verwoestten. Denk in dit verband aan Ben Goerion’s ‘gewillige dienaren’, de stoottroepen die het vervelende werk deden, zoals de Irgun en de Haganah. Die stoottroepen zijn er nu weer. De regeringen en de bevolking van Europa praatten in 1947/1948 ook alles van deze oppositie goed, gaven geld en maakten de toenmalige arabische leiders ook als halve en zelfs hele fascisten uit. Omdat die truc – om de massa in Nederland en Europa, het laatste zetje te geven – al zo oud is als het imperialisme, het kolonialisme en het neokolonialisme bestaat.

Leren we het nooit?

Diktator (II) (framing)

Enschede, 30 december 2012. Er zijn drie woorden die je in Nederland, in de Nederlandse media, niet kunt vertrouwen. En dat zijn de woorden ‘vrij’ (‘vrijheid’), ‘democratie’ (‘democratisch’) en ‘diktator’ (‘diktatuur’ of ‘regiem’). Met die woorden hoort links (dus) voorzichtig om te gaan. Wie George Orwell ‘1982’ heeft gelezen, kent het begrip ‘dubbeldunk’: hersenspoeling van de massa, d.m.v. een slimme woordkeus. Dat gebeurt dan met woorden die een goede, en – binnen het systeem – in de loop der jaren een andere, gniepigere betekenis hebben. In oorlogstijd (en het is oorlog) (en er waren de afgelopen 30 jaar vier of vijf echte oorlogen) komt het woord ‘dictator’ altijd uit de koker van het Pentagon, Reuters of het ANP. Zo’n woord wordt dan klakkeloos door Nederlanse media overgenomen. (Zoiets wordt ‘geframed’. Zo noemen we dat.) Al die mensen die de afgelopen jaren in de Nederlandse pers dictator werden genoemd waren leiders van hun land in oorlogstijd. Linkse mensen mogen niet in deze vooropgezette valkuil trappen door Assad of Morsi dictators te noemen. En het leidersschap van Hamas geen dictatuur. Zo simpel is dat. Leidinggevenden en andere spraakmakende, linkse mensen horen – in dit soort oorlogen – een ander woord te gebruiken (of te verzinnen) als de woorden dictator of regiem.

Diktator (I) (het verschil tussen president en premier)

Enschede, 29 december 2012. Is Assad nu ja of nee diktator? Het is een woordspelletje met rampzalige consequenties. Het gaat om wat er grosso modo (in een land) aan de hand is. Elk land heeft een premier en een president (of een koning). De rol van een premier is de regering te leiden en de enige rol van een president (of koning) is het land – als eenheid – bij elkaar te houden. Als een land door inmenging van buiten wordt aangevallen treden er mechanismes in werking die wij ons als wij, westerlingen, (blijkbaar) niet (meer) kunnen voorstellen. Irak, Afghanistan, Libie, Joegoslavie kregen dezelfde woordspelletjes voor de kiezen. (Latijns Amerikaanse landen -Norega, Chavez, Cuba en Panema en alle vroegere maar ook de huidige oost-Europese landen kennen deze ‘demoniseringen’ en ‘inmengingen’ ook.) Het resultaat van westerse woordspelletjes en inmenging is al 30 – 65 jaar miljoenen slachtoffers, roofmoord op de bevolking en plundering van hun resources. Hun leiders worden zwart gemaakt. De NATO wordt wit gemaakt. De NATO is juist dictatuur. Uit onze naam worden landen gedestabiliseerd en hun economie gelijkgeschakeld. (Daarom worden wij dag en nacht gehersenspoeld.) Ze gebruiken en betalen terroristen en terrorisme. Laten we hier – op facebook – gewoon de woorden gebruiken die er voor staan: neokolonialisme in etremo; kapitalisme, roof-kapitalisme, neoliberalisme en/of gewoon imperialisme.

Leiders zwart maken hoort bij dit systeem

Enschede, 24 december 2012. Toen Indonesie door Nederland werd platgebrand (in 1948) maakte men Soekarno zwart; toen Palestina (in 1947) werd aangevallen maakte men de arabieren zwart; toen Afghanistan werd aangevallen (in 1979) door de CIA en haar hulptroepen de moedjahien uit Saoedie Arabie maakte men ‘de communisten’ zwart; toen Irak de eerste keer werd aangevallen maakte men Saddam zwart; toen Irak de tweede keer werd aangevallen maakte men Saddam nog zwarter. Toen Joegoslavie in 7 stukken werd gehakt, maakte men Milosevic zwart; Toen Libie werd aangevallen maakte men Kadaffi zwart; toen Syrie werd aangevallen maakte men Assad zwart. Het zwart maken van Ahmadinadad zegt ook alles. Als het imperialisme (en de NATO) geen fascisme, agressie en ‘inmenging in andermans aangelegenheden’ is, weet ik het niet meer. Liegen en leugens vertellen over personen en leiders hoort daar onlosmakelijk bij. Hoe men de bevolking in Duitsland en Italie – toentertijd – zo gek kreeg die verhalen over leiders van andere landen te geloven, is gek, maar hoe men de westerse bevolking de afgelopen 30 tot 65 jaar zo gek gekregen heeft, is nog gekker.

Uit weblog Rik Min

Advertisements